Boş bir votka şişesi eşliğinde yalnız alabildiğine boğucu bir sıcakta yine aklımdasın. Yine hayaller kuruyorum senin hakkında. Sana sensizde mutlu olduğumu ispat eden hayaller. Garip bir şekilde sana sensiz olabildiğimi göstermeye çalışırken senin gene bana döndüğün sonla biten hayaller Yinede çare olmuyor bunların hiç biri. Seni  belleğimden silip atmayı öğrendiğimi zannediyorum… Fakat sonra öyle alâkasız öyle çelişkili zamanlarda gelip kalbime otuyorsun ki. İçimde bir yerde bireyler hala umutlu günün birinde sana sahip olabileceğime dair. Ama diğer parçalar ki bunlar benliğimin büyük bir kısmını teşkil ediyor. Böyle bir şeyin asla olmayacağını kabul ediyor ve beni bir arada tutmaya çalışıyor. O küçük umutlu parça  ise öyle büyük bir umutsuzluk öyle büyük bir çaresizlik yaratıyor ki  Anladım ki yalnız ölemeye mahkum bir adamım senin bile beni sevmeni sağlayamadıktan sonra kimin bana bağlanmasını sağlayabilirim ki.

Arada sırada seni görmek mutlu ediyor beni. En azından varlığını hissetmek var olduğunu sadece hayallerimdeki bir kadın olmadığını bilmek. Yada kendimi kandırıyorum öylesine avuntular buluyorum yakınımda olduğun hissi ile. Seninle ilgili her şey bir pişmanlık sebebi oluyor. Yaptıklarım hiç biri yeterli değilmiş yapmadıklarımsa mutlaka yapmam gereken şeylermiş ve ben bu yüzden seni kaybetmişim hissine kapılıyorum. Yada seninle hiç tanışmamış olsam bu kadar yaşamaktan bıkmış bir aptala olurmuydum diye düşünüyorum. Bazen ölmüş olmanı diliyorum. Böylece tamamen sende uzaklaşabileceğimi…

Ne  çeşit bir insan sevdiğinin ölmesini dileyebilir ki.????

Kendi kendime kızıyorum. Böyle şeyler düşündüğüm için. Çoklukla çareyi başka bir kadında arıyorum ama hiç biri senin gibi kokmuyor senin gibi gülmüyor hiç biri senin kadar korkularımı bilmiyor.  Şu anda burada olmanı dilerdim. Beni sevdiğini söylemeni.

Bu gün seni tam dokuz defa aradım ne açtın nede mesaj attın hep aramanı bekledim ama hiç aramadın nedendir bilinmez beklide başka birisiyleydin. Senin yüzünde bu kadar acı çektiğime inanamıyorum. İnanmakta istemiyorum. Nasıl olup ta bunu becerildiğinse ayrı bir konu. Senin yüzünden kendimle savaşmaktan bıktık. Bu kahrolası savaşı kimse kazanamıyor ki her iki tarafta beceriksizlikten sürekli kaybediyor. Hangi tarafın kazanmasını istediğimi bile bilmiyorum…

Bilmiyorum

Toplam Okuma:260 | Bugünkü okuma:1