Bir idik iki olduk
Demiş atalarımız

Yuva kurunca gençken
Ben de anlamadım önceleri
Evlenmekle yuva kurduğumu zannettim
Sonra, sessizliği fark ettim
Anladığımı zannettim

İkiydik üç olduk
Bir şeyler değişti hayatımızda
Masum gülüşler ve ağlayışlar
Değiştiğini zannettim bir şeylerin yaşantımızda
Evlenmek ya da yuva kurmak
Böyle değildi gönlümde
Fırtınalar kopmalıydı hem özümde hem benliğimde
Sığınacak liman ararken gözlerinde…

Günler geçerken böylece
Sabır taşına döndüm kendimce.
Dalmışken hayat mücadelesine öylece
Birde baktım ki dört can olmuşuz, şöylece
Emeklemeler… bebeğimizle eşdeğerken bile…

Birde kendime sordum
Nedir acaba anlaşılmayan diye
Sen mi beni anlamadın.
Yoksa…..
Ben mi seni anlamadım
Çözemedim büyük sırrını muammanın
Korktum birdenbire
Anlaşılmadan mı bitecek hayatım….
Son bir umutla, bir daha baktım
Üzgünüm ama,sen beni anlamadın….
Elveda …Elveda…tatlım….

alıntı

Toplam Okuma:112 | Bugünkü okuma:0